Huldufólk
Het Huldufólk (het verscholen volk of het verborgen volk, ook wel Högfolk) is een mythologisch volk dat zou leven in de Noordse landen; IJsland, Faeröer eilanden, Noorwegen en Denemarken. Haar oorsprong zou liggen in het Paradijs, bij Eva, de moeder aller mensen. Eva had vele kinderen, en God kondigde aan dat Hij haar zou bezoeken. Daarop werkte zij hard om al haar kinderen schoon te poetsen zodat ze toonbaar voor Hem waren. Echter, de tijd was te kort, en een aantal kinderen bleven ongepoetst. In plaats van hen toch te presenteren verborg zij die kinderen. Toen God aangekomen was, inspecteerde hij de kinderen zorgvuldig, en vroeg Eva of ze nog meer kinderen had. Angstig ontkende zij dat, met als gevolg dat deze kinderen tot een eeuwig verscholen leven veroordeeld waren.
De verhalen over het Huldufólk gaven mij het idee voor het maken van dit beeld (materiaal: speksteen/lood) en schilderij (materiaal: canvas/Sumi inkt/acrylinkt).
Een korte documentaire over het Huldufólk vindt je via deze link: BBC documentaire Huldufólk
zwart-witte speksteen/lood - voorzijde
zwart-witte speksteen/lood - achterzijde
De Verzonkenen van het Vuurland
Volgens de oude verhalen leeft het Huldufólk nog, al ziet niet iedereen hen. In deze steen tonen zich twee van hen: één die verschijnt, één die zich terugtrekt.
Zij blijven, zoals altijd, half zichtbaar in onze wereld.
“Tvær Raddir úr Eldgrjótinu” (Twee stemmen uit de lavasteen)
In de lagen van gestolde lava verschijnen twee gestalten van het Huldufólk. Men gelooft dat zulke stenen ontstaan op plaatsen waar het land zelf een verhaal wil bewaren.Wie lang genoeg kijkt, ziet niet alleen steen, maar een oude belofte: dat het Huldufólk nog altijd aanwezig is, in de scheuren van het land, in de schaduwen van de lavavelden.
Lavastenen met Huldufólk 120 x 120 sumi inkt/acrylinkt, canvas op canvas
“Austurljósið Huliðsfólks” (Het Oosterlicht van het Verborgen Volk)
Men vertelt dat in de oosterlengte van IJsland, waar de wind de basaltvelden strijkt als een oude harp, een wezen leefde dat half licht, half steen was. Ze noemden haar Austurljósið, het Oosterlicht — een van de Huldufólk die zich niet verborg uit angst, maar uit trouw aan het land dat haar had gevormd. Wanneer de aarde sprak in scheuren en schaduwen, legde zij haar lichaam neer in de rotsen. Haar huid werd donker als gestolde lava, haar adem trok zich terug in de aders van het gesteente. Alleen wie met respect naderde, zag in de breuken een zachte gloed, alsof er nog een hartslag door de steen liep. En wie haar vindt, vindt niet zomaar een steen, maar een grens: tussen zicht en onzichtbaar, tussen land en legende, tussen mens en het oude volk dat nog steeds ademt onder de huid van IJsland.
Serpentijn
Mosbrún (Mosvrouwtje)
Mosbrún, half zichtbaar in de steen, is een teken van waken en herinneren. Zij beschermt plaatsen waar mens en aarde elkaar raken. Wie haar ziet, ziet niet slechts steen, maar een oude aanwezigheid die nog altijd ademt. Een fluistering van het verborgen volk, zacht als mos, standvastig als basalt.
Andlit Huldunnar
Het Gezicht van het Verborgene
Volgens IJslandse verhalen leeft het Huldufólk nog altijd, verborgen in steen en schaduw. Dit gezicht toont zich slechts aan wie durft te kijken — een glimp van een wezen dat tussen werelden beweegt. Haar ogen zijn gesloten, maar ziet alles wat voorbijgaat.
Zwart speksteen